1. Refleksja teologiczna - fragmenty kazań
Nie masz innej drogi do Boga, prócz
tej, którą On sam wytyczył, przychodząc do nas z łaską i miłosierdziem. (…)Czyż
nie jest to cudem, niezbadaną tajemnicą, iż Bóg usprawiedliwia bezbożnego,
miłością obdarza grzesznika, jako też ułaskawia winowajcę. (…) Czas trwogi i
zwątpienia przeminął. Kto obecnie przychodzi do Boga z prośbą o łaskę – do tego
wyciąga się ręka Boska, która go odciąga od przepaści, temu nadstawia Bóg
ramię, które go ratuje i dla tego otwierają się usta, pełne pociechy.
„Ewangelik Górnośląski” 1937, nr 52,
s. 438
Bóg stał się człowiekiem – to drugi wielki czyn Boga. Pierwszym było stworzenie świata. Ten drugi jednak przerasta pierwszy. O ile bowiem dzięki pierwszemu powstał wszelki byt poza Bogiem, o tyle przez drugi, ten stworzony na początku, istniejący, świat materialny wkracza nowy czynnik, świat duchowy. Stwarzając świat materialny okazał się Bóg genialnym artystą, który zrealizował ideę swego ducha. Jeżeli w ogóle jakaś istota żywa może posiadać dla naszego życia znaczenie, to w pierwszym rzędzie Bóg, który zstąpił z swych wyżyn i stał się człowiekiem. I nie pomniejszy tego bynajmniej fakt, iż oglądamy go kolejno, czy to jako dziecię w żłóbku, czy to jako największego nędzarza, nie mającego dachu nad głową i uginającego się pod brzemieniem krzyża, czy wreszcie jako złoczyńcę na krzyżu. Z chwilą, kiedy Słowo ciałem się stało, rozpoczął się nowy świat, nowy okres bytu. I choć nie spostrzegamy ani nie odczuwamy tej zmiany, fakt, iż Bóg stał się człowiekiem, przemienił chylący się dzień życia w nieustające święto. Wraz z Nim bowiem wkroczyły w ten świat nowe moce ducha-radości i ’życia, które tworzą i kształtują naszą myśl i wolę. Te zaś oddziałują na cały byt, czyniąc go jaśniejszym, lepszym, bogatszym. Z chwilą, gdy sobie to uprzytomnimy – prawda o Bogu Człowieku staje się dla nas żywotną.
(…) Dlatego też życie i byt nie mogą
nosić w sobie przekleństwa, lecz muszą być błogosławieństwem. Nie mogą też być
przeznaczone na zagładę, lecz przeznaczeniem ich coraz wyższy, bogatszy rozwój,
a więc radość z powodu istnienia.
Jeżeli jednak Bóg tak umiłował ten
byt, iż stał się człowiekiem, czyż przez to samo nie nakazał nam miłości do
każdego człowieka? Wszak z chwilą wcielenia się Boga w osobę Chrystusa byt
nasz, nawet najbardziej skażony i mroczny, pełen niedoli i odrazy – stał się
godnym miłości, gdyż jest on objęty myślami i planarni miłującego Boga W
Chrystusie bowiem istniejący od wieczności Duch, który nas stworzył i umiłował,
zstąpił do nas i wśród nas zamieszka!. Przez Niego poznaliśmy, iż mamy Ojca, który
do nas należy a my do Niego i że myśli Jego względem nas są myślami o pokoju.
To daje nam wiarę w człowieka, życie i ziemię, to zarazem budzi w nas
natchnienie do pieśni słonecznych na cześć życia i stworzenia, tych dzieł
wielkiego, dobrotliwego Boga, który nas tak umiłował, iż stał się człowiekiem.
„Ewangelik Górnośląski” 1938, Nr 50,
s. 298-299
***
1. Bohater sumienia (Dz 5,29), „Ewangelik Górnośląski” 1933, nr 21, s. 2-3
2. Boże Dzieciątko (Łk 2,1-14), „Ewangelik Górnośląski” 1938, nr 52, s. 314
3. Bóg – Człowiek (Kol 1,15), „Ewangelik Górnośląski” 1938, nr 50, s. 298-299
4. Czas pasji (Łk 18,31-34), „Głos Ewangelicki” 1934, nr 7, s. 1-2
5. Dlaczego? (J 11,21.25.27), „Głos Ewangelicki” 1934, nr 5, 1-2
6. Dobroć, (Mt 5,7), „Ewangelik Górnośląski” 1935, nr 34, s. 1
7. Duch prawdy (J,16,73), „Głos Ewangelicki” 1934, nr 17, s.1-2
8. I ty!!!, (Łk 19,42), „Ewangelik Górnośląski” 1935, nr 32, s. 1
9. Jedyny Bóg i jedyne przykazanie (5 Mż 6,4-5), „Głos Ewangelicki” 1934, nr 22, s. 1-2
10. Jezus Nazareński przychodzi (Łk 18,35-43), „Głos Ewangelicki” 1934, nr 8, s. 1-2
11. Jezus ratunkiem (Łk 27,61-62), „Głos Ewangelicki” 1934, nr 10, s. 1-2
12. Jezus Zbawiciel wczoraj i dziś… (Mt 8,14-17), „Ewangelik Górnośląski” 1934, nr 3, s. 1-2
13. Którzy oczekują Pana… (Ps 33,20), „Ewangelik Górnośląski” 1936, nr 1, s. 1
14. Litera zabija ale duch ożywia (2 Kor 3,6), „Głos Ewangelicki” 1927, nr 35, s. 1-3
15. Na przełomie (J 6,19), „Głos Ewangelicki” 1933, nr 53, s. 1-2
16. Odgłosy Wielkiejnocy (J 21,15-19), „Głos Ewangelicki” 1934, nr 14, s. 1-2
17. Ogień Ducha Świętego (Łk 12,19), „Głos Ewangelicki” 1934, nr 20, s. 1-2
18. Pewność (Dz 2,36), „Głos Ewangelicki” R. 15(1934), nr 21, s. 1-2
19. Pytanie nad pytania (Dz 16, 30-31), „Głos Ewangelicki” 1934, nr 31, s. 1-2
20. Rogate (Łk 11,1), „Głos Ewangelicki” 1934, nr 18, s. 1-2
21. Słowo o krzyżu – zbawieniem(Ps 119,92), „Głos Ewangelicki” 1934, nr 11, s. 1-2
22. Trzymaj, co masz… (Obj 3,11), „Ewangelik Górnośląski” 1938, nr 46, s. 267
23. Wjazd Królewski (Mt 21,10-11), „Głos Ewangelicki” 1934, nr 12, s. 1-2
24. Zapomnienie (Flp 3,14), „Głos Ewangelicki” 1934, nr 23, s. 1-2
25. Zbawienna Łaska (Tytus 2,11), „Ewangelik Górnośląski” 1937, nr 52 s. 438
